CaTMaN
04-23-2006, 01:41 AM
Evet evet, artık zamanı gelmişti. Yeter kardeşim ya, her “vuuuuuuuun” diye giden motor sesi duyduğumda cama fırlayıp ancak uzaklaşan sesine bön bön bakmaktan, yolda yaya ya da 4 tekerde giderken karşılaşıp derin derin iç çekmekten çok sıkılmıştım.
Artık bişiler yapmalıydı ama ne? Şimdi anne baba sonuna kadar karşı. Motor lafına bile tahammül edemiyorlar. Biliyorum beni çok seviyorlar ama! İnsan çok sevdiğinin çok sevdiğini de sevmez mi? Bence sevmeli.
- Anne bea bak simdi bi motorum olsa 5 dakkada gider alırdım o dediğini hea güzel olmaz miydi?
- Hadi ordan zevzek zevzek konuşma yine! Motormuş! Allah korusun, Allah yazdıysa bozsun. Ben hayatta olduğum surece motor-mutor alamazsın.
- Yapma be anne!
- Kızım niye sen de yaşıtların gibi, hemcinslerin gibi daha normal şeyler istemiyosun. Bak paran olsun kırmızı küçük bi araba alırız sana. Hea?
- Anne ya ne arabası ya, motor istiyorum ben ya..Motorun neresi anormal, anla ya, of ya!
Yok yok ben bu aile baskısına dayanamıcam. Yahu bunun bi yolu olmalı. Hadi kızım çalıştır saksıyı. Ana da senin baba da. Çözsen çözsen sen çözersin. Düşün daha önce istediklerini nasıl kabul ettirdiğini hatırla!!
Bu ve buna benzer düşüncelerin beynimde dolandığı bir günde aklıma dahice bir fikir geldi. Yahu hani ben kuş almayı çok istediğimde annem karşı çıktığında ne yapmıştım. Yaaaaaaa! O anda kendimi elimde hamam tası çırılçıplak sokaklarda bağırıyor gibi hissettim. Evet ya ne yapmıştım önce kafes almıştım. Uzunca bi süre kafes salonda durmuş, gidip gelip annemin o kafesi salonda normallemesini ve hatta içinde bir kuşun eksikliğini hissetmesini sağlamıştım. Eureka eureka.!!!! Helal kızım sana.
Anlıyacağınız o ki yemeyip içmeyip arkadaşlarla gezmeyip artırdığım parayla ilk iş bir kask aldım. Kaskı kafama takıp iki elimi yanlara açıp salonun içinde günde kaç kere “vuuuuun vuuuuun” diye hayali motorumu kullandığımı hatırlamıyorum. Annemin ilk tepkisi sinirden gülmek oldu. Evet ev halkı beynimi üşüttüğümü ve idrak yollarımın tıkandığını filan düşünürlerken Ayşeşule hala deli gibi para biriktiriyordu. EE daha bunun montu var, dizliği var, eldiveni var var babam var.. Tek tek hepsini aldım. Artık motoruma(hayali) evin içinde tam takım biniyodum. Hatta montumu günlük hayatta da kullanıyodum. Yanlış anlaşılmasın bu anlattıklarım sadece 1,5 sene kadar önceydi. Yani 23 yaşındaydım. Çocukluk anısı filan diil yani affedersiniz maymun olduk motorumuz olcak diye ama özlü bir sözüm vardır: “Mutluluğa giden yolda her şey mubahtır.”
Bu arada gizli gizli gidilen ehliyet kursu planı da duyarsızlaştırma planıma paralel ilerliyordu. Ehliyet isi epey canımı sıksa da (nedeni ayrı bir hikaye konusu edilmiştir.). Uzatmalarda ehliyetimi de aldım. Ve bigun evde yine motoruma binmiş salına salına gezerken annem de oyunuma kendiliğinden dahil olup aklınca benimle dalga geçmek için trafik polisi rolüne soyunup salonun sağ köşesindeki ormanlık alandan geçerken çiçeklerin arasından çıkıp (çiçek suladığı için ordaydı) dur bakalım, radara yakalandınız ehliyet ruhsat lütfen dedi. Evet ya koskoca annemi de maymun etmiştim farkında olmadan. ehliyetim yoksa motora el koyacağını da ekledi. Az kaldı memur hanım bu Salı alacam inşallah ehliyetimi dediğimde yüzündeki ifade hala gözümün önünde. Annem o an bu konuda gerçekten ciddi olduğumu fark etti. Ve daha ılımlı ikna ve telkin yolları denedi. Kar etti mi? Hayır! Ama ben maymun da olsam, bin bir şaklabanlık yapmış, tüm karizmayı dağıtmış da olsam amacıma ulaşmıştım. Annem artık biliyordu ve ne kadar kabul etmese de bi gün çat diye bi iki tekerle karşısına çıkacağımı hissediyordu ve bu beklemediği bi durum olmıcaktı.
Öyle de oldu. Motoru teslim alacağım gün kaskımla dışarı çıktımı gördüğünde anlamıştı. Aksam eve geldiğimde evde derin bir sessizlik ve yas havası vardı. Benimde artık maymunluk yapacak ne durumum ne de halim kalmamıştı. Dünyadaki en mutlu maymun bendim. Gece, muhteşem bir gerdek gecesi geçirmiş yeni gelin misali, yüzümdeki o anlamsız gülümsemeyle kaç kere uyanıp motorum aşağıda mı diye kalkıp baktığımı hatırlamıyorum. Annem uzun sure konuşmadı,küs kaldı, babam pek yorum yapmadı.
Gel zaman git zaman onlar da anladılar çok sevdiğinin çok sevdiğini sevmek gerektiğini. Annem 1 sene içinde inanılmaz değişti. “Sen benim gençliğime benziyorsun, ben de olsam sevdamın peşini hiç bırakmazdım, bırakmadım ki sizler doğdunuz” diye tarihi bir laf etti 2-3 hafta önce. Gözlerim dolmadı desem yalan olur. Maymunuz muymunuz ama bizim de yüklü miktarda insani duygumuz mevcut. Ve annemi yine geçenlerde, motora binmemi onaylamayan diş kapının mandalı komşularımıza karşı beni korurken duydum. “Ben kızımla gurur duyuyorum. Yürekli bi kız AyşeŞule. Üstelik kızım layıkıyla biniyor motora, dikkatli kullanıyo sonra bütün tedbirlerini alıyo, korumaları var. Öyle sizin düşündünüz gibi diil. Montunda dizlerinde,elinde hep böyle sert sert şeyler var.”dedi. “Bilmezsiniz siz.”diye de ekledi. Evet ya iste ordaydı koridorda gizlenmiş bunları duyduğumda hissettiklerimi anlatamam. Bunların hepsi benim laflarımdı. 3-4 ay öncesine kadar ona tekrarladığım, anlatmaya çalıştığım cümlelerdi. Artık kabullenmişti. Allah yazmış ama bozmamıştı. O hayattaydı ve benim motorum vardı. O an ben de onunla gurur duydum. İste ya bu yürekli
kadın benim annemdi....
Siyuleytır,elegeytır!
AyşeŞule BİLGİÇ
F650GS-Rüzgarınkızı
Etenşın pilis
Arkadaşlar bu yazılarda adı geçen motor sevdalısı gençkız tamamen iyi niyet ve paylaşım ruhu ile yaşadıklarını ve çevresinden duyduklarını bir yazı dizisi haline getirmiştir. Olaylar bizzat kendi yaşadıklarından ya da yakın çevresinden duyduklarından oluşmaktadır. Hiçbir kar amacı güdülmeden yazılan bu yazıları, keyiflen okumanız, hafif tebessüm etmeniz ve vakti zamanında benzer hisleri yaşamış ya da en kısa zamanda (mutluluk verici olanları tabi ki) yaşayacağınız duygusuna kapılmanız dileğiyle....
PiSiPiSi: Her türlü yorumlarınız düşünen, yazan, okuyanlar için önemlidir.
Artık bişiler yapmalıydı ama ne? Şimdi anne baba sonuna kadar karşı. Motor lafına bile tahammül edemiyorlar. Biliyorum beni çok seviyorlar ama! İnsan çok sevdiğinin çok sevdiğini de sevmez mi? Bence sevmeli.
- Anne bea bak simdi bi motorum olsa 5 dakkada gider alırdım o dediğini hea güzel olmaz miydi?
- Hadi ordan zevzek zevzek konuşma yine! Motormuş! Allah korusun, Allah yazdıysa bozsun. Ben hayatta olduğum surece motor-mutor alamazsın.
- Yapma be anne!
- Kızım niye sen de yaşıtların gibi, hemcinslerin gibi daha normal şeyler istemiyosun. Bak paran olsun kırmızı küçük bi araba alırız sana. Hea?
- Anne ya ne arabası ya, motor istiyorum ben ya..Motorun neresi anormal, anla ya, of ya!
Yok yok ben bu aile baskısına dayanamıcam. Yahu bunun bi yolu olmalı. Hadi kızım çalıştır saksıyı. Ana da senin baba da. Çözsen çözsen sen çözersin. Düşün daha önce istediklerini nasıl kabul ettirdiğini hatırla!!
Bu ve buna benzer düşüncelerin beynimde dolandığı bir günde aklıma dahice bir fikir geldi. Yahu hani ben kuş almayı çok istediğimde annem karşı çıktığında ne yapmıştım. Yaaaaaaa! O anda kendimi elimde hamam tası çırılçıplak sokaklarda bağırıyor gibi hissettim. Evet ya ne yapmıştım önce kafes almıştım. Uzunca bi süre kafes salonda durmuş, gidip gelip annemin o kafesi salonda normallemesini ve hatta içinde bir kuşun eksikliğini hissetmesini sağlamıştım. Eureka eureka.!!!! Helal kızım sana.
Anlıyacağınız o ki yemeyip içmeyip arkadaşlarla gezmeyip artırdığım parayla ilk iş bir kask aldım. Kaskı kafama takıp iki elimi yanlara açıp salonun içinde günde kaç kere “vuuuuun vuuuuun” diye hayali motorumu kullandığımı hatırlamıyorum. Annemin ilk tepkisi sinirden gülmek oldu. Evet ev halkı beynimi üşüttüğümü ve idrak yollarımın tıkandığını filan düşünürlerken Ayşeşule hala deli gibi para biriktiriyordu. EE daha bunun montu var, dizliği var, eldiveni var var babam var.. Tek tek hepsini aldım. Artık motoruma(hayali) evin içinde tam takım biniyodum. Hatta montumu günlük hayatta da kullanıyodum. Yanlış anlaşılmasın bu anlattıklarım sadece 1,5 sene kadar önceydi. Yani 23 yaşındaydım. Çocukluk anısı filan diil yani affedersiniz maymun olduk motorumuz olcak diye ama özlü bir sözüm vardır: “Mutluluğa giden yolda her şey mubahtır.”
Bu arada gizli gizli gidilen ehliyet kursu planı da duyarsızlaştırma planıma paralel ilerliyordu. Ehliyet isi epey canımı sıksa da (nedeni ayrı bir hikaye konusu edilmiştir.). Uzatmalarda ehliyetimi de aldım. Ve bigun evde yine motoruma binmiş salına salına gezerken annem de oyunuma kendiliğinden dahil olup aklınca benimle dalga geçmek için trafik polisi rolüne soyunup salonun sağ köşesindeki ormanlık alandan geçerken çiçeklerin arasından çıkıp (çiçek suladığı için ordaydı) dur bakalım, radara yakalandınız ehliyet ruhsat lütfen dedi. Evet ya koskoca annemi de maymun etmiştim farkında olmadan. ehliyetim yoksa motora el koyacağını da ekledi. Az kaldı memur hanım bu Salı alacam inşallah ehliyetimi dediğimde yüzündeki ifade hala gözümün önünde. Annem o an bu konuda gerçekten ciddi olduğumu fark etti. Ve daha ılımlı ikna ve telkin yolları denedi. Kar etti mi? Hayır! Ama ben maymun da olsam, bin bir şaklabanlık yapmış, tüm karizmayı dağıtmış da olsam amacıma ulaşmıştım. Annem artık biliyordu ve ne kadar kabul etmese de bi gün çat diye bi iki tekerle karşısına çıkacağımı hissediyordu ve bu beklemediği bi durum olmıcaktı.
Öyle de oldu. Motoru teslim alacağım gün kaskımla dışarı çıktımı gördüğünde anlamıştı. Aksam eve geldiğimde evde derin bir sessizlik ve yas havası vardı. Benimde artık maymunluk yapacak ne durumum ne de halim kalmamıştı. Dünyadaki en mutlu maymun bendim. Gece, muhteşem bir gerdek gecesi geçirmiş yeni gelin misali, yüzümdeki o anlamsız gülümsemeyle kaç kere uyanıp motorum aşağıda mı diye kalkıp baktığımı hatırlamıyorum. Annem uzun sure konuşmadı,küs kaldı, babam pek yorum yapmadı.
Gel zaman git zaman onlar da anladılar çok sevdiğinin çok sevdiğini sevmek gerektiğini. Annem 1 sene içinde inanılmaz değişti. “Sen benim gençliğime benziyorsun, ben de olsam sevdamın peşini hiç bırakmazdım, bırakmadım ki sizler doğdunuz” diye tarihi bir laf etti 2-3 hafta önce. Gözlerim dolmadı desem yalan olur. Maymunuz muymunuz ama bizim de yüklü miktarda insani duygumuz mevcut. Ve annemi yine geçenlerde, motora binmemi onaylamayan diş kapının mandalı komşularımıza karşı beni korurken duydum. “Ben kızımla gurur duyuyorum. Yürekli bi kız AyşeŞule. Üstelik kızım layıkıyla biniyor motora, dikkatli kullanıyo sonra bütün tedbirlerini alıyo, korumaları var. Öyle sizin düşündünüz gibi diil. Montunda dizlerinde,elinde hep böyle sert sert şeyler var.”dedi. “Bilmezsiniz siz.”diye de ekledi. Evet ya iste ordaydı koridorda gizlenmiş bunları duyduğumda hissettiklerimi anlatamam. Bunların hepsi benim laflarımdı. 3-4 ay öncesine kadar ona tekrarladığım, anlatmaya çalıştığım cümlelerdi. Artık kabullenmişti. Allah yazmış ama bozmamıştı. O hayattaydı ve benim motorum vardı. O an ben de onunla gurur duydum. İste ya bu yürekli
kadın benim annemdi....
Siyuleytır,elegeytır!
AyşeŞule BİLGİÇ
F650GS-Rüzgarınkızı
Etenşın pilis
Arkadaşlar bu yazılarda adı geçen motor sevdalısı gençkız tamamen iyi niyet ve paylaşım ruhu ile yaşadıklarını ve çevresinden duyduklarını bir yazı dizisi haline getirmiştir. Olaylar bizzat kendi yaşadıklarından ya da yakın çevresinden duyduklarından oluşmaktadır. Hiçbir kar amacı güdülmeden yazılan bu yazıları, keyiflen okumanız, hafif tebessüm etmeniz ve vakti zamanında benzer hisleri yaşamış ya da en kısa zamanda (mutluluk verici olanları tabi ki) yaşayacağınız duygusuna kapılmanız dileğiyle....
PiSiPiSi: Her türlü yorumlarınız düşünen, yazan, okuyanlar için önemlidir.