hobbit
04-11-2006, 03:12 PM
Yüzyıllar önce yüzyıl uyuyan bir prenses varmış ,bir büyücünün
zulmünün esaretinde kimbilir belki olabilecek bir uyanışı
beklemiş yüzyıl boyunca.
İşte o masal;
Her masalın ,her söylencenin uzun uykusunda bir uyanma vakti
vardır.Ve o gelmeden girişilen her eylem bir serüven
yalnızlığı olarak kalır.Öyle anılır.
Ve yüzyıl sonra vadesi erişip bir prens çıkmış ortaya.Masalın
ve yüzyılın kendisine verdiği bu görevi seve seve üstlenmiş;
zaten uyuyan güzel hakkında yüzyıldır söylenegelenlerin
etkisinde daha onu görmeden deliler gibi tutulmuş
ona.Kendisine verilmiş misyona mı,uyuyan güzele mi aşık
olduğunu ayıredemeyecek kadar toymuş o zamanlar.Böylelikle
hayranlığın ,sevginin,sevdanın,aşkın,cinselliğin ve
beraberliğin bir kulak dolgunluğu olduğunu birkez daha
görüyoruz "Bizim"sandığımız birçok duygunun,düşüncenin,değerin
ve doğrunun içimize usul usul işlenmiş bir kulak dolgunluğu
olduğunu...
Ve prens dudaklarında yüzyıldır beklettiği öpücüğüyle birlikte
saraya doğru
yollandı.
Masalına kahraman olma zamanı gelmişti.
Prensesin odasına geldi.Prenses uykusunun içersinde batık bir
gemi gibi gizemliydi.Uykusuyla bütünlenmiş
güzelliğine,efsanesinin güzelleştirdiği yüzüne uzun uzun baktı
Prens.Çok uzaktan ,çok uzaklardan,tam yüzyıl sonrasından
baktı.
Sonra kararını verdi:
Aradan yüzyıl geçse de uyandırmayacaktı onu.
O gün gelse de.
Uyandırdığında bu sevdanın,bu büyünün,bu tılsımın bozulacağını
biliyordu çünkü; bir bakış,birkaç söz,bir dokunuş herşeyi
bozacaktı.Sevmek suskunluktu, sevmek kesin sessizlikti,sevmek
uzaklıktı,sevmek dokunamamak,erişememek, sevişememekti.
Ya da yüzyıldır böyle öğretilmişti sevmek.
Gözlerini açar açmaz ,yüzyıldır gördüğü düşlerin
anımsayamadıklarından ve o düşlerin tümünden,sızıya benzer bir
duygu olacaktı kalakalmış olan. Biliyordu bu sızı hep
olacaktı.Kaldı ki,o düşlerin tümüne eğemen olan ortak
motifler,zaman zaman,yani yaşadıkça;yaşamını,ilişkilerini
yoklayacaktı elbet. O düşlerin tümü anımsanmak içindi.Sonsuz
bir anımsayıştı herşey;anımsayış ve unutuş.Ömrünün bundan
sonrası düşlerinde gördüklerini yaşamakla geçecekti.İnsan uzun
uykulardan sonra yalvaç bir yalnızlığa uyanıyor.
Aradan yüzyıl geçtikten sonra hiçbir uyanış mutlu olamaz.
Benim için artık çok geç kalmış bir sevgi bu,ben seversem
yüzyıl öncesinin sevgisiyle seveceğim,o severse, beni
üzerinden yüzyıl geçmiş bir sevgiyle sevecek.Aramızda kaç
takvimin uzaklığı duruyor.Bir öpücük,yalnızca bir öpücük bu
uzaklığı kapatmaya yeter mi?
Sevgi,
Zehirli bir düşün,büyülü sözcüğü...
Öte yandan sevmek göze almaktı,sonuna dek gitmekti,gidebilmek
yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında,ya da
uyanır uyanmaz onu eskisi kadar sevmeyecekti.Çünkü sevmek
sessiz ve tek başına birşeydi.Sevmek yalnızlıktır.Onu eskisi
kadar sevemeyeceğinden korkuyordu.Onu uyandırmaktan
korkuyordu.
Eskisi kadar sevemeyecekti,belki de hiç sevemeyecekti.Çünkü
arada o orman, o karanlık,o geçit vermez,o giz olmayacaktı
artık.İşte odasında duruyordu.
Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğini.
Arada ne ormanın, ne de yüzyılın karanlığı olmadan onu nasıl
sevebilirdi?Bu kadar büyük sorumluluğu
yüklenebilirmiydi?Sevmenin zahmetini,birlikte omuzlanacak olan
zahmeti yüklenebilirmiydi?
Paylaşmaya,tartışmaya,özveriye,anlayışa gereksinen iki kişilik
ilişkiyi
göğüsleyebilir,götürebilirmiydi?
Sevmek imkansızlıktı.
Kendimizde beslediğimiz,kendimizde büyüttüğümüz,kendimizde
saklı duran bir şeydir sevmek.O hep bizdedir,bizledir,usul
usul biriktiririz onu,içimizde yığılı durur.Ve günün birinde
ansızın karşımıza biri çıktığında sanırız ki içimizden
boşalıveren bütün bu duyguları o taşımıştır bize.
Sevmek,kendi kendimizi büyülemektir; kendi kendimize
yaptığımız büyü.
Oysa yeniden başlayacaktır
arayışlar,pişmanlıklar,yanılgılar.Herşey "tamamlanmak"
içindir.Çoğu kez ölümün tamamlayıcı ellerine dek aynı umut,
aynı arayış,aynı çırpınış ve aynı perişanlıkla sürükleniriz.
Gözümüz arkada kalmıştır.
Ansızın anladı ki uyuyan güzelin kendisini değil,masalını
seviyordu Prens.
Masalın bittiği yerde hayat başlar.
zulmünün esaretinde kimbilir belki olabilecek bir uyanışı
beklemiş yüzyıl boyunca.
İşte o masal;
Her masalın ,her söylencenin uzun uykusunda bir uyanma vakti
vardır.Ve o gelmeden girişilen her eylem bir serüven
yalnızlığı olarak kalır.Öyle anılır.
Ve yüzyıl sonra vadesi erişip bir prens çıkmış ortaya.Masalın
ve yüzyılın kendisine verdiği bu görevi seve seve üstlenmiş;
zaten uyuyan güzel hakkında yüzyıldır söylenegelenlerin
etkisinde daha onu görmeden deliler gibi tutulmuş
ona.Kendisine verilmiş misyona mı,uyuyan güzele mi aşık
olduğunu ayıredemeyecek kadar toymuş o zamanlar.Böylelikle
hayranlığın ,sevginin,sevdanın,aşkın,cinselliğin ve
beraberliğin bir kulak dolgunluğu olduğunu birkez daha
görüyoruz "Bizim"sandığımız birçok duygunun,düşüncenin,değerin
ve doğrunun içimize usul usul işlenmiş bir kulak dolgunluğu
olduğunu...
Ve prens dudaklarında yüzyıldır beklettiği öpücüğüyle birlikte
saraya doğru
yollandı.
Masalına kahraman olma zamanı gelmişti.
Prensesin odasına geldi.Prenses uykusunun içersinde batık bir
gemi gibi gizemliydi.Uykusuyla bütünlenmiş
güzelliğine,efsanesinin güzelleştirdiği yüzüne uzun uzun baktı
Prens.Çok uzaktan ,çok uzaklardan,tam yüzyıl sonrasından
baktı.
Sonra kararını verdi:
Aradan yüzyıl geçse de uyandırmayacaktı onu.
O gün gelse de.
Uyandırdığında bu sevdanın,bu büyünün,bu tılsımın bozulacağını
biliyordu çünkü; bir bakış,birkaç söz,bir dokunuş herşeyi
bozacaktı.Sevmek suskunluktu, sevmek kesin sessizlikti,sevmek
uzaklıktı,sevmek dokunamamak,erişememek, sevişememekti.
Ya da yüzyıldır böyle öğretilmişti sevmek.
Gözlerini açar açmaz ,yüzyıldır gördüğü düşlerin
anımsayamadıklarından ve o düşlerin tümünden,sızıya benzer bir
duygu olacaktı kalakalmış olan. Biliyordu bu sızı hep
olacaktı.Kaldı ki,o düşlerin tümüne eğemen olan ortak
motifler,zaman zaman,yani yaşadıkça;yaşamını,ilişkilerini
yoklayacaktı elbet. O düşlerin tümü anımsanmak içindi.Sonsuz
bir anımsayıştı herşey;anımsayış ve unutuş.Ömrünün bundan
sonrası düşlerinde gördüklerini yaşamakla geçecekti.İnsan uzun
uykulardan sonra yalvaç bir yalnızlığa uyanıyor.
Aradan yüzyıl geçtikten sonra hiçbir uyanış mutlu olamaz.
Benim için artık çok geç kalmış bir sevgi bu,ben seversem
yüzyıl öncesinin sevgisiyle seveceğim,o severse, beni
üzerinden yüzyıl geçmiş bir sevgiyle sevecek.Aramızda kaç
takvimin uzaklığı duruyor.Bir öpücük,yalnızca bir öpücük bu
uzaklığı kapatmaya yeter mi?
Sevgi,
Zehirli bir düşün,büyülü sözcüğü...
Öte yandan sevmek göze almaktı,sonuna dek gitmekti,gidebilmek
yürekliliğiydi. Biliyordu prenses uykusundan uyandığında,ya da
uyanır uyanmaz onu eskisi kadar sevmeyecekti.Çünkü sevmek
sessiz ve tek başına birşeydi.Sevmek yalnızlıktır.Onu eskisi
kadar sevemeyeceğinden korkuyordu.Onu uyandırmaktan
korkuyordu.
Eskisi kadar sevemeyecekti,belki de hiç sevemeyecekti.Çünkü
arada o orman, o karanlık,o geçit vermez,o giz olmayacaktı
artık.İşte odasında duruyordu.
Duman inceliğinde bir boşluk dolanıyordu yüreğini.
Arada ne ormanın, ne de yüzyılın karanlığı olmadan onu nasıl
sevebilirdi?Bu kadar büyük sorumluluğu
yüklenebilirmiydi?Sevmenin zahmetini,birlikte omuzlanacak olan
zahmeti yüklenebilirmiydi?
Paylaşmaya,tartışmaya,özveriye,anlayışa gereksinen iki kişilik
ilişkiyi
göğüsleyebilir,götürebilirmiydi?
Sevmek imkansızlıktı.
Kendimizde beslediğimiz,kendimizde büyüttüğümüz,kendimizde
saklı duran bir şeydir sevmek.O hep bizdedir,bizledir,usul
usul biriktiririz onu,içimizde yığılı durur.Ve günün birinde
ansızın karşımıza biri çıktığında sanırız ki içimizden
boşalıveren bütün bu duyguları o taşımıştır bize.
Sevmek,kendi kendimizi büyülemektir; kendi kendimize
yaptığımız büyü.
Oysa yeniden başlayacaktır
arayışlar,pişmanlıklar,yanılgılar.Herşey "tamamlanmak"
içindir.Çoğu kez ölümün tamamlayıcı ellerine dek aynı umut,
aynı arayış,aynı çırpınış ve aynı perişanlıkla sürükleniriz.
Gözümüz arkada kalmıştır.
Ansızın anladı ki uyuyan güzelin kendisini değil,masalını
seviyordu Prens.
Masalın bittiği yerde hayat başlar.